Ik ontwerp ruimtes waar het gesprek mogelijk wordt.

In 1992 krijg ik de naam Kiza, omdat ik vlak na een tweeling werd geboren. Die tweeling heb ik nooit gekend. Ze stierven vroeg.

Ik groeide op als buitenechtelijk kind, niet in een standaardgezin maar bij mijn oma en ooms. Later vluchtte ik met mijn oma naar een kamp in Tanzania, om op mijn vijftiende met haar in Nederland aan te komen. Naast de familiedynamiek versterkte migratie mijn positie als buitenbeentje.

Tegenwoordig is dat geen bron van schaamte meer. Ik claim het buitenbeentje-zijn als geuzennaam. Want in de loop der jaren ontdekte ik dat juist mensen die niet bij de norm horen, maar er wél in slagen aan de juiste tafels te zitten, een vorm van belichaamde kennis bezitten waar anderen alleen van kunnen dromen.

Na mijn aankomst in Nederland ging ik politicologie studeren, aan de Universiteit van Amsterdam en later aan de Universiteit Antwerpen. Ik wilde begrijpen hoe macht precies werkt, en wat er nodig is om mensen vreedzaam naast elkaar te laten leven.

Later zou ik ontdekken dat de denkers die mij inspireren, zoals Hannah Arendt en Martin Buber, een vergelijkbaar lot deelden. Ze hebben het kwaad van dichtbij gezien, en maakten van studie hun persoonlijke missie om dat kwaad te begrijpen.

Ik opereer niet als neutrale procesbegeleider, maar als kritische vriend. Vanuit gedeelde waarden: gelijkheid, solidariteit en vrijheid. Ik luister mee, ik schrijf mee, ik fluister. En vooral: ik faciliteer, zodat jij en je team of organisatie zelf tot je verborgen wijsheid komen.

Het is een grote eer dat ik in Nederland mag werken vanuit een positie waarin ik mijzelf volledig kan zijn. Dat is precies wat ik anderen wens. Voor buitenbeentjes, voor tussenpersonen, voor de mensen die tussen wal en schip vallen. Want zij kunnen ons helpen om met open blik de toekomst te betreden.

Een toekomst waarin we niet hoeven te weten. Waarin het ongemakkelijk mag zijn. Het buitenbeentje weet dat je in het onbekende verborgen delen van jezelf kunt tegenkomen. Dat wist mijn oma. Ze weigerde zich neer te leggen bij vaste kaders. Ze bekommerde zich om mij. Ze ging het ongemak niet uit de weg, ook als haar dat veel kostte.

In die traditie sta ik. Privé en professioneel kies ik ervoor om de lelijke kanten van het leven onder ogen te zien. En ruimtes te ontwerpen waar we onze gedeelde kwetsbaarheid kunnen omarmen. Voorbij de pretentie en de schijnharmonie.

Dat is een uitdaging waar je mij wakker voor mag bellen. Het bestrijden van schijnharmonie geeft mij elke dag energie. Omdat ik weet hoeveel buitenbeentjes stilletjes meeknikken en zichzelf onzichtbaar maken. Om er maar bij te horen.

Mijn hele leven probeerde ik erbij te horen. Inmiddels weet ik dat me invechten niet genoeg is. We hebben allemaal recht om te leven, om onszelf in onze volle gedaante te laten zien. En het is aan de ander om zich ook volledig te laten zien.